จิตพิฆาตโลก

จาก วิกิคำคม
ข้ามไปที่: นำทาง, สืบค้น

จิตพิฆาตโลก เป็นภาพยนต์ที่สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2553 โดย คริสโตเฟอร์ โนแลน


เนื้อหา

[แก้ไข] คอบบ์

  • Dreams feel real while we're in them. It's only when we wake up that we realize something was actually strange.
    • เมื่ออยู่ในฝัน เราจะรู้สึกว่าเป็นความจริง แต่เมื่อตื่นมาจะรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ
  • There's one thing you should know about me. I specialize in a very specific type of security, subconscious security.
    • มีสิ่งหนึ่งที่คุณควรรู้เกี่ยวกับผม ผมเชี่ยวชาญในชนิดที่เฉพาะเจาะจงของการรักษาความปลอดภัย ซึ่งเป็นการรักษาความปลอดภัยของจิตใต้สำนึก
  • You're asking me for Inception. I hope you do understand the gravity of that request.
    • คุณขอให้ผมทำอินเซ็ปชันให้ ผมก็หวังว่าคุณจะเข้าใจ ถึงความหนักหน่วงของงานชิ้นนี้
  • Downwards is the only way forward.
    • ต้องลง ถึงจะขึ้นได้

[แก้ไข] อารีแอดนี

  • Cobb! Wake me up! Wake me up!!
    • คอบบ์! ปลุกฉัน! ปลุกฉัน!!

[แก้ไข] มอร์

  • You're waiting for a train. A train that will take you far away. You know where you hope the train will take you, but you can't be sure. But it doesn't matter because we'll be together.
    • คุณกำลังรอรถไฟ รถไฟที่จะพาคุณไปไกลแสนไกล คุณรู้ว่าคุณหวังว่ารถไฟจะพาคุณไป แต่คุณไม่รู้ว่ารถไฟจะพาคุณที่ไหน แต่ไม่สำคัญเพราะเราจะได้อยู่ด้วยกัน

[แก้ไข] อีมส์

  • You musn't be afraid to dream a little bigger, darling. (hefts a grenade launcher)
    • อย่ากลัวที่จะฝันให้ยิ่งใหญ่, ยาหยี (ยิงลูกระเบิดใส่หม้อแปลง)

[แก้ไข] บทสนทนา

[ขณะที่คอบบ์กำลังโจรกรรมข้อมูลภายในจิตของไซโตะ]
ไซโตะ:(มาจากด้านหลังคอบบ์ และเปิดไฟ) หันกลับมา (Turn around.)
มอล: วางปืนลง ดอม (The gun, Dom.) (จากนั้นก็หันปืนไปทางอาร์เธอร์ ที่ถูกจับเป็นตัวประกัน) วางซะ (please.)

[คอบบ์วางปืน แล้วโยนไปบนโต๊ะ]

ไซโตะ: ทีนี้ก็ส่งซองมาให้ผม คุณคอบบ์ (Now the envelope, Mr. Cobb.)
คอบบ์: เธอบอกคุณหรอ หรือว่าคุณรู้มาโดยตลอด (Did she tell you? Or have you known all along?)
ไซโตะ: รู้ว่าที่จริงแล้วคุณมาขโมยของผม หรือรู้ว่าที่จริงแล้ว เราหลับอยู่ (That you are here to steal from me? Or that we are actually asleep?) ผมอยากรู้ว่าใครจ้างคุณมา (I want to know the name of your employer.)

[มอลจ่อปืนไปที่ศีรษะของอาร์เธอร์]

คอบบ์: การขู่ในความฝัน ไม่มีประโยชน์ใช่ไหม มอล (Ah, but what's threatening him in a dream, right, Mal?)
มอล: นั่นขึ้นอยู่กับว่าขู่เรื่องอะไรนะ ฆ่าตายก็แค่การปลุกให้ตื่น แต่ความเจ็บ (That depends on what you're threatening. Killing him will just wake him up. But pain-) (มอลยิงอาร์เธอร์ เข้าที่เข่า) ความเจ็บมันอยู่ในจิต และจากการตกแต่งห้อง ไปอยู่ในจิตของคุณด้วยใช่ไหมล่ะ อาร์เธอร์ (Pain is in the mind. And judging by the decor, we're in your mind, aren't we, Arthur?)

[มอลเตรียมยิงอาร์เธอร์อีกครั้ง แต่คอบบ์รีบตะครุบปืน แล้วยิงอาร์เธอร์เข้าที่หน้าผาก เป็นการปลุกเขา]


[คอบบ์นั่งคุยกับไซโตะในอะพาร์ตเมนท์ของเขา]
คอบบ์: (คอบบ์ถือปืนของไซโตะไว้ในมือ) คุณพร้อมแล้วนะ (You came prepared.)
ไซโตะ: หัวหน้ารักษาความปลอดภัยของผมยังหาที่นี่ไม่เจอ แล้วคุณเจอได้ไง (Not even my head of security know this about me. How did you find out?)
คอบบ์: มันยากมากเลยนะ ที่คุณจะซ่อนรังรักไว้ โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับเมียของคนอื่น (Very difficult for a man in your position to keep a love nest like this secret, particularly when there's a married woman involved.)
ไซโตะ: เธอไม่บอกคุณหรอก (She would never-)
คอบบ์: แต่ทำไมเรา มาได้ (Yet, here we are.)
ไซโตะ: ทีนี้ก็ ปล่อยผมแล้วไปซะ (So, leave me and go.)
คอบบ์: ดูเหมือนคุณจะยังไม่เข้าใจนะ คุณไซโตะ ว่าองค์กรที่จ้างเรามา เขาไม่ยอมรับความล้มเหลว พวกเราจะอยู่ไม่ถึง 2 วัน (You don't seem to understand, Mr. Saito. The corporation that hired us, they won't accept failure. We won't last two days.)
อาร์เธอร์: (ส่งสัญญาณ) คอบบ์.
คอบบ์: ดูท่าว่าผมคงต้องทำให้มันง่ายขึ้นซะหน่อยแล้ว (Looks like I'm going to have to do this a little more simply.) (ลุกขึ้นแล้วเหวี่ยงไซโตะลงบนพื้น) บอกสิ่งที่คุณรู้มา! บอกสิ่งที่คุณรู้มา เดี๋ยวนี้เลย!! (Tell us what you know! Tell us what you know now!!)
ไซโตะ: (แตะพรมแล้วหัวเราะหึๆ) ผมล่ะเกลียดพรมห้องนี้ซะจริงๆ เพราะมันเลอะและชอบยุ่ยออกมาจนน่ารำคาญ แต่มันทำมาจากผ้าขนสัตว์ ตอนนี้... มันทำมาจากเส้นใยสังเคราะห์ นั่นแปลว่า ผมไม่ได้นอนบนพรมในอะพาร์ตเมนท์ของผมจริงๆ คุณเก่งสมคำร่ำลืิอมาก คุณคอบบ์ ตอนนี้ผมก็ยังฝันอยู่ (I've always hated this carpet. Stained and frayed in such distinctive ways. But very definitely made of wool. And not of polyester. Which means, I'm not lying on my carpet in my apartment. You have lived up to your reputation, Mr. Cobb. I'm still dreaming.)
ไซโตะ: (หลังจากที่คอบบ์เห็นว่าอาร์เธอร์หายไปจากความฝัน หรือตื่นแล้วในความเป็นจริง) ฝันในความฝันหรือ... ฮ่ะ ผมประทัีบใจ แต่ในความฝันของผม คุณเล่นตามกฎของผม (A dream within a dream. I'm impressed. But in my dream, you play by my rules.)
แนช: อ๋อใช่ คุณไซโตะ คุณก็รู้ (Ah, yes, but you see, Mr. Saito...)
คอบบ์: เราไม่ได้อยู่ในฝันของคุณ (It's not your dream.)
แนช: นี่ฝันผม (We're in mine.)

[ประตูเปิดออก กลุ่มคนที่เป็นภาพสะท้อนจากจิตใต้สำนึกกรูกันเข้ามา จับตัวแนชกับคอบบ์ ไซโตะยืนมองด้วยความสงสัย]

อาร์เธอร์: What the hell was all that?
คอปป์: ฉันคุมอารมณ์อยู่น่ะ (I have it under control.)
อาร์เธอร์: ()I'd hate to see out of control.

คอบบ์: ฉันไม่ชอบรถไฟน่ะ (I don't like trains.)

[ไซโตะนั่งรออยู่ในเฮลิคอปเตอร์กับแนช]
เซโตะ: อ้า เขาขายคุณน่ะ เขามาหาผมเพื่อที่จะร้องขอชีวิต ผมเลยจะให้คุณแก้แค้นเขาดีไหม (He sold you out. Thought to come to me and bargain for his life. So I offer you the satisfaction.)
(คนของไซโตะส่งปืนในคอบบ์)
คอบบ์: ผมไม่ชอบฆ่าคนเป็นผักปลา (That's not the way I deal with things.)

[ไซโตะส่งสัญญาณ คนของเขาลากแนชลงจากเฮลิคอปเตอร์]

คอบบ์: คุรจะทำอย่างไงกับเขา (What will you do with him?)
ไซโตะ: ผมไ่ม่หรอก แต่โคบอลด์ เอ็นจิเนียริ่งจะว่ายังไง ผมไม่รู้ (Nothing. But I can't speak for Kobold engineering.)
คอบบ์: คุณต้องการอะไรจากพวกเรา?
ไซโตะ: อินเซ็ปชัน เป็นไปได้ไหม?
อาร์เธอร์: ไม่มีทางหรอก!
ไซโตะ: ถ้าคุณสามารถเข้าไปในขโมยข้อมูลจิตได้ แล้วทำไมจะฝังความคิดลงในจิตไม่ได้
อาร์เธอร์: โอเค ถ้าผมบอกคุณว่าอย่าคิดถึงช้าง แล้วคุณจะคิดถึงอะไร?
ไซโตะ: (คิด) ช้างสิ
อาร์เธอร์: ใช่ แต่คุณไม่ได้คิดเอง เพราะว่าคุณรู้ว่ามันมาจากผม จิตของเรารู้กำเนิดของที่มา แรงบันดาลใจไม่มีวันที่จะปลอมได้ (Right. But it's not your idea because you know I gave it to you. The subject's mind can always trace the genesis of the idea. True inspiration is impossible to fake.)
คอบบ์: นั่นไม่จริงหรอก (That's not true.)
ไซโตะ: (หันมาทางคอบบ์) คุณทำได้หรือ (Can you do it?)
คอบบ์: คุณให้ทางเลือกกับผมใช่ไหม เพราะคุณรู้ว่าผมมีวิธีจะจัดการกับทางโคบอลด์ (Are you offering me a choice? Because I can find my own way to square things with Kobold.)
ไซโตะ: งั้นคุณก็มีทางเลือก (Then you do have a choice.)
คอบบ์: แล้วผมเลือก ที่จะหนี (Then I choose to leave, sir.)
เซโตะ: Mr. คอปป์. How would you like to go home to America, to your children?
คอปป์: You can't fix that. No one can.
เซโตะ: Just like inception?
อาร์เธอร์: คอปป์, come on.
คอปป์: How complex is the idea?
เซโตะ: Simple enough.
คอปป์: No idea is simple when you need to plant it in somebody else's mind.
คอปป์: (regarding เซโตะ's job) If I were to do this, if I even could do it, I'd need a guarantee. How do I know you can deliver?
เซโตะ: You don't. But I can. So, do you want to take a leap of faith? Or become an old man, dying of regret, waiting to die alone? (คอปป์ says nothing.) Assemble your team, Mr. คอปป์. And choose your people more wisely.
[คอปป์ meets in Paris with his father-in-law, มายล์]
คอปป์: You never did like your office, did you?
มายล์: No space to think in that broom cupboard.
คอปป์: (holding a bag) I brought these for you to give to the kids when you get a chance.
มายล์: It'll take more than the occasional stuffed animal to convince those children they still have a father.
มายล์: Come back to reality, Dom. Please.
คอปป์: Those kids, your grandchildren, they're waiting for their father to come back home. That's their reality. And this job, this last job, that's how I get there. I would not be standing here if I knew any other way.
[คอปป์ meets with his new architect, อารีแอดนี]
มายล์: อารีแอดนี. I'd like you to meet Mr. คอปป์.
อารีแอดนี: Pleased to meet you.
มายล์: If you have a few moments Mr. คอปป์ has a job offer he'd like to discuss with you.
อารีแอดนี: A work placement?
คอปป์: Not exactly.
คอปป์: We create the world of a dream. We bring a subject into that dream and they fill it with their secrets.
อารีแอดนี: Then you break in and steal it?
คอปป์: Well, it's not strictly speaking, legal.
คอปป์: They say we only use a fraction of our brain's true potential. That's when we're awake. When we're asleep, our mind can do almost anything.
อารีแอดนี: Such as?
คอปป์: Well, imagine you're designing a building. You consciously create each aspect. But sometimes it feels like it's almost creating itself, if you know what I mean.
อารีแอดนี: Like, I'm discovering it.
คอปป์: Genuine inspiration, right? Now, in a dream, our mind continuously does this. We create and perceive our world simultaneously. Now, our mind does this so well that we don't even know it's happening. That allows us to get right in the middle of that process.
อารีแอดนี: How?
คอปป์: By taking over the creative part. You create the world of the dream. We bring the subject into the dream, and they fill it with their subconscious.
อารีแอดนี: How could I ever acquire enough detail to make them think it's reality?
คอปป์: Well, dreams feel real while we're in them, right? It's only when we wake up that we realize that something was actually strange.
คอปป์: You never really remember the beginning of a dream, do you? You always wind up right in the middle of what's going on.
อารีแอดนี: I guess, yeah.
คอปป์: Then how did we end up here?
อารีแอดนี: Well, we just came from the- (she trails off, looking confused)
อารีแอดนี: We're dreaming?
คอปป์: You're actually in the middle of the workshop right now. This is your first lesson in shared dreaming.
[As อารีแอดนี's perception fails, the Paris street begins to explode and collapse]
คอปป์: (to อาร์เธอร์) Why don't you give us another five minutes.
อารีแอดนี: Five minutes? But we were talking for at least an hour!
คอปป์:In a dream, your mind functions more quickly. Therefore, time seems to feel slower.
อาร์เธอร์: Five minutes in the real world gives you an hour in the dream.
[After อารีแอดนี is stabbed by มอล in a dream]
อารีแอดนี: That's some subconscious you've got on you, คอปป์! She's a real charmer.
อาร์เธอร์: Ah, I see you've met Mrs. คอปป์.
อารีแอดนี: She's his wife?
อาร์เธอร์: A totem. You need a small object, something heavy. Something you can have on you at all times.
อารีแอดนี: Like a coin?
อาร์เธอร์: No, it has to be something more unique. (shows her a small red die) This is a loaded die. I can't let you touch it, because that would defeat the purpose. See, only I know the balance and weight of this particular loaded die. That way, when you look at your totem, you know beyond a doubt that you're not in someone else's dream.
คอปป์: (to อีมส์, regarding his gambling chips) Rub them together all you want, they're not going to breed.
อีมส์: You never know.
[อีมส์ and คอปป์ are sitting in a bar in Mombasa]
อีมส์: The man at the bar.
คอปป์: Kobold Engineering. The price on my head, was it dead, or alive?
อีมส์: Don't remember. See if he starts shooting.
[อาร์เธอร์ and อารีแอดนี are walking up a wooden staircase]
อาร์เธอร์: In a dream you can cheat architecture into impossible shapes. That lets you create closed loops. Like the Penrose Steps. An infinite staircase.
[The camera reveals they are walking on an impossible, looping staircase]
[คอปป์, อีมส์, เซโตะ, and ยูซุป enter a room with a dozen dreaming people]
อีมส์: Ten, twelve all connected by the machine.
ยูซุป: They come every day to share the dream.
[An old man slaps one of the dreamers, who does not wake]
ยูซุป: You see? Very stable.
คอปป์: How long do they dream for?
ยูซุป: Three, four hours, each day.
คอปป์: Dream time?
ยูซุป: With this compound? About 30 or 40 hours, each and every day.
เซโตะ: Why do they do it?
ยูซุป: Tell him, Mr. คอปป์.
คอปป์: After a while it becomes the only way you can dream.
ยูซุป: Do you still dream, Mr. คอปป์?
อีมส์: They come here every day to sleep?
คนแก่: No. They come to be woken up. The dream has become their reality. Who are you to say otherwise?
คอปป์: [To ยูซุป] Let's see what you can do.
อีมส์: The vultures are circling. The sicker Morris ฟิชเชอร์ becomes, the more powerful Peter บราวนิ่ง becomes. I've had ample opportunity to observe browning, the doctor's physical presence to study his mannerisms, and so on, and so forth. Now, the first layer of the dream, I can impersonate บราวนิ่ง and suggest consent to ฟิชเชอร์'s conscious mind. When we take him a level deeper, his own projection of บราวนิ่ง should feed that right back to him.
ฟิชเชอร์: So, he gives himself the idea.
อีมส์: Precisely. It's the only way it'll stick. It has to seem self-generated.
อาร์เธอร์: อีมส์, I am impressed.
อีมส์: (laughs) Your condescension, as always, is greatly appreciated, อาร์เธอร์. Thank you.
[อารีแอดนี approaches คอปป์ in the workshop]
อารีแอดนี: Are you going under by yourself?
คอปป์: No, I was just running some experiments. I didn't know anyone else was here.
อารีแอดนี: I was working on my totem, actually.
คอปป์: Here. (he offers his hand to take the chess piece, but อารีแอดนี withdraws it.)
คอปป์: You're learning.
อารีแอดนี: An elegant solution for keeping track of reality. Was it your idea?
คอปป์: No, it was มอล's, actually. (showing his top) This one was her's. When it would spin in the dream it would never topple.
อารีแอดนี: (explaining the "mazes" of ฟิชเชอร์'s subconscious) Each level relates to the part of the subject's subconscious that we are trying to access. So, I'm making the bottom level a hospital so ฟิชเชอร์ will find his father. I have a question about this layout-
คอปป์: No, no, don't show me specifics. Only the dreamer should know the layout.
Ariade: Why is that so important?
คอปป์: In case one of us brings in our projections. We don't want them knowing the details of the maze.
อารีแอดนี: Which means, in case you bring มอล in. You can't keep her out, can you? You can't build because if you know the maze, she knows it. She'd sabotage the whole operation. คอปป์, do the others know?
คอปป์: No. They don't.
อารีแอดนี: You've got to warn them if this is getting worse.
คอปป์: No one said it's getting worse. I need to get home. That's all I care about right now.
อารีแอดนี: Why can't you go home?
คอปป์: Because they think I killed her. (stands to walk away) Thank you.
อารีแอดนี: For what?
คอปป์: For not asking whether I did it.
[The team devises the strategy for the inception]
คอปป์: "I will split up my father's empire". Now, this is obviously an idea that Robert himself will choose to reject. Which is why we need to plant it deep in his subconscious. The subconscious is motivated by emotion, right? not reason. Which is why we need to find a way to translate this into an emotional concept.
อาร์เธอร์: How do you translate a business strategy into an emotion?
คอปป์: That's what we're going to figure out. ฟิชเชอร์'s relationship with his father is stressed to say the least.
อีมส์: Can we run with that? We could suggest breaking up the company as a "screw you" to the old man.
คอปป์: No, because I think positive emotion trumps negative emotion every time. We all yearn for reconciliation. For catharsis. We need Robert ฟิชเชอร์ to have a positive emotional reaction to all this.
อีมส์: Well, why don't we try this? "My father accepts that I want to create for myself, not follow in his footsteps."
คอปป์: That might work.
อาร์เธอร์: Might? We need to do a little better than "might".
อีมส์: (turning towards him) Thank you for your contribution, อาร์เธอร์.
อาร์เธอร์: Forgive me for wanting a little specificity, อีมส์. (อีมส์ looks confused, saying nothing) Specificity?!
[The team are standing in the first constructed dream level, an empty city]
อีมส์: On the top level, we open up his (ฟิชเชอร์'s) relationship with his father. Say, "I will not follow in my father's footsteps". Then, the next level down, feed him "I will create something for myself". Then, by the time we hit the bottom level we bring out the big guns:
คอปป์: My father doesn't want me to be him.
อีมส์: Exactly.
ยูซุป: The compound we'll be using to share the dream creates a very clear connection between dreamers whilst actually accelerating brain function.
คอปป์: In other words, it gives us more time on each level.
ยูซุป: Brain function in the dream will be about 20 times of normal. When you enter a dream within that dream, the effect is compounded. Three dreams is ten hours, is...
อีมส์: (interuppting) I'm sorry, math was never my strong subject. So how much time is that?
คอปป์: A week the first level down, is six months the second level down, third level is...
อารีแอดนี: Ten years. Who'd want to be stuck in a dream for ten years?
ยูซุป: Depends on the dream.
อาร์เธอร์: So, once we've made the plant how do we get out? I'm hoping you have something more elegant in mind than shooting me in the head?
คอปป์: A kick.
อารีแอดนี: What's a kick?
อีมส์: This, อารีแอดนี, would be a kick. [He tips อาร์เธอร์'s chair, causing him to topple forward.]
คอปป์: It's that feeling of falling that jolts you awake. It snaps you out of the dream.
อาร์เธอร์: Are we going to feel a kick with this kind of sedation?
ยูซุป: Well, that's the clever part. I customize the sedative to leave inner ear function unimpaired. That way, however deep the sleep, the sleeper still feels falling, or tipping.
คอปป์: The trick is to synchronize a kick that can penetrate all three levels.
[ทุกคนกำลังวางแผนการในทำอินเซ็ปชัน]
อีมส์: เราต้องการอย่างน้อยก็ 10 ชม. (We need at least a good ten hours.)
เซโตะ: จากซิดนีย์ไปลอส แองเจลิส หนึ่งในเี่ที่ยวบินที่ยาวนานที่สุด แล้วเขาก็บินทุกๆ 2 สัปดาห์ (Sydney to Los Angeles. One of the longest flights in the world. He makes it every two weeks.)
คอปป์: เอ่อ เขาต้องบินด้วยเครื่องส่วนตัว (He must be flying privately.)
ไซโตะ: นอกเสียแต่ว่าเครื่องของเขาเสีย ต้องเอาไปซ่อม (Not if there was unexpected maintenance with his plane...)
อาร์เธอร์: มันต้องเป็นเครื่อง 747 (It would have to be a 747.)
คอบบ์: ทำไม (Why is that?)
อาร์เธอร์: เพราะห้องนักบินอยู่ข้างบน แล้วชั้นเฟิร์สต์คลาสอยู่ข้างล่าง ซึ่งจะไม่มีใครเดินผ่าน แต่เราต้องเหมายกชั้น และเหมาทั้งพนักงานบนเครื่องด้วย) Because on a 747 the pilot is up top, and the first class cabin is in the nose, so no one would walk through. But you'd have to buy out the entire cabin. And the first class flight attendant.
เซโตะ: ผมซื้อเหมาสายการบิน (I bought the airline.)
[ทุกคนมองมาที่เขาอย่างนึกทึ่งEveryone looks at him incredulously]
ไซโตะ: (หน้าตาเฉยเมย) แบบนี้เนียนกว่าไหม (It seemed neater.)
คอบบ์: ดูเหมือนว่าเราได้ 10 ชม. มาแล้วนะ (Looks like we have our ten hours.)
[อารีแอดนี has entered one of คอปป์'s hidden memories]
มอล: (หันมามองแอรีแอดนี) เธอมาทำอะไรที่นี่What are you doing here?
แอรีแอดนี: (พูดตะกุกตะกัก) เอ่อ ฉันชื่อ (I'm...)
มอล: ฉันรู้ว่าเธอชื่ออะไร เธอมา่ทำอะไรที่นี่ (I know who you are. What are you doing here?)
แอรีแอดนี: I'm just trying to... understand.
มอล: เธอจะเข้าใจได้อย่างไง การเป็นคนรักน่ะ การเป็นเครื่องมือของคนอีกคน (How could you understand? Do you know what it is to be a lover? To be half of a whole?)
แอรีแอดนี: ไม่ (No.)
มอล: ฉันจะเล่าปริศนาให้ฟัง เธอกำลังรอรถไฟ รถไฟที่จะพาเธอไปไกลแสนไกล เธอรู้ว่าเธอหวังว่ารถไฟจะพาเธอไป แต่เธอไม่รู้ว่าคือที่ไหน แต่มันก็ไม่สำคัญแล้ว เธอรู้ไหมว่า ทำไม (หยิบแก้วไวน์ที่แตก) (I'll tell you a riddle: you're waiting for a train, a train that will take you far away. You know where you hope this train will take you, but you don't know for sure. But it doesn't matter. How can it not matter to you where the train will take you?)
คอบบ์: (มาจากข้างหลังแอรีแอดนี) เพราะว่าเราจะได้อยู่ด้วยกัน (Because you'll be together.)
มอล: (ตกใจ) คุณพาเธอมาที่นี่ได้อย่างไง ดอม (How could you bring her here, Dom?)
อารีแอดนี: ที่นี่ที่ไหน? (What is this place?)
คอบบ์: ห้องสูตในโรงแรม ในวันครบรอบแต่งงานของเรา (This is the hotel suite where we suspend our anniversary.)
อารีแอดนี: แล้วเกิดอะไรขึ้น (What happened here?)

[มอลรีบพุ่งเข้ามาหาทั้งคู่ ทั้งคอบบ์และแอรีแอดนีรีบหนีเข้าไปในลิฟต์]

มอล: (เขย่าประตูลิฟต์) คุณสัญญาแล้วนะ คุณสัญญา (You promised! You promised!!)
คอบบ์: Please! I need you to stay in here! Just for now!
มอล: คุณบอกว่าเราจะอยู่ด้วยกัน คุณบอกว่าเราจะแก่เ้ฒ่าไปด้วยกัน (You said we'd be together! You said we'd grow old together!)
คอบบ์: (กดปุ่มลิฟต์) ผมจะกลับมารับคุณ ผมสัญญา (I'll be back. I promise.)

[หลังจากตื่นในโลกความเป็นจริง]

แอรีแอดนี: นี่คุณคิดว่้่า คุณจะขังเธอไว้ในความทรงจำไว้ได้หรือ? (Did you think that you could build a prison of memories to lock her in? Did you think you could contain her?)
[ฝันชั้นแรก : ทุกคนอยู่ในรถ ซึ่งต่อมายุซูปก็เข้ามานั่ง]
อาร์เธอร์: วันหลังหัดไปฉี่เสียก่อนนะ (You couldn't have peed before you went under?)
ยูซุป: ขอโทษ (Sorry.)
อีมส์: ก่อนขึ้นเครื่อง ซดแชมเปญมากไปหรือเปล่า ยูซุป (A bit too much free champagne before takeoff, eh Yusuf?)
ยูซุป: [ตีหน้าเซ็ง] เอ้า ฮากันเข้าไป (Ha ha bloody-ha.)
คอบบ์: ฝนตกหนักอย่างนี้ เขาต้องโบกแท็กซี่แน่ๆ เลย (Well, we know he's going to be looking for a taxi in this weather.)
[หลังจากการยิงกันบนถนน]
อาร์เธอร์: เป็นไงบ้าง (You alright?)
อีมส์: ดี ฉันโอเค ฟิชเชอร์ปลอดภัย อาจจะเมารถนิดหน่อย (Yeah, I'm fine, i'm okay. (pause) And Fischer's okay. Unless he gets carsick.)
[หลังจากหลบเข้ามาในอาคาร]
คอบบ์: เราถูกรถไฟกั้นทางไว้ (We got blocked by a freight train.)
อาร์เธอร์: (พูดกับแอรีแอดนี) บ้่าจริง คุณปล่อยรถไฟเข้ามายังสี่แยกกลางเมือง (Why'd you put a train crossing in the middle of a downtown intersection?)
แอรีแอดนี: ฉันเปล่านะ ! (I didn't!)
อาร์เธอร์: แล้วถ้างั้นมันมาจากไหน? (Then where'd it come from?)
คอบบ์: ฉันควรจะต้องถามนายมากกว่าไหม ทำไมเราถูกซุ่มโจมตีล่ะ พวกนั้นไม่ใช่ภาพจากจิตธรรมดา มันฝึกการรบมาเป็นอย่างดี (Let me ask you a question: why the hell were we ambushed? Those were not normal projections, they've been trained, for god's sake.)
แอรีแอดนี: ถูกฝึกหรือ? (How could he be trained?)
อาร์เธอร์: ฟิชเชอร์จ้างนักโจรกรรมมาสอนให้จิตใต้สำนึกของเขาป้องกันตัวเอง ฉันไม่ได้ลงในรายงาน ขอโทษ (Fischer has had an extractor teach his subconscious to defend itself. His subconscious has militarized. It should have shown in the research. I'm sorry.)
คอบบ์: แ้ล้วทำไมไม่ลงล่ะ!? (When why the hell didn't it?!)
อาร์เธอร์: ใจเย็น (Calm down.)
คอบบ์: นายยังจะมาบอกให้ฉันใจเย็นอีกหรอ!! นี่มันความรับผิดชอบของนาย นายมีหน้าที่เช็กประวัติฟิชเชอร์ เราไม่ได้เตรียมมารับอะไรที่รุนแรงแบบนี้ (Don't tell me to calm down. This was your job, goddamnit! This was your responsibility! You were meant to check ฟิชเชอร์'s background thoroughly! We are are not prepared to deal with this type of security!)
อาร์เธอร์: เราเคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน แค่เพิ่มความระวัง เราก็ผ่านไปได้ (We have dealt with some security before! We'll be a little more careful, and we're going to be fine!)
คอบบ์: แต่นี่มันไม่ได้อยู่ในแผนนะ !This was not a part of the plan! (พูดถึงไซโตะ) เขากำลังจะตาย (He's dying, for god's sake!)

[อีมส์เดินเข้ามา พร้อมกับเล็งปืนไปที่ไซโตะ]

อีมส์: งั้นช่วยให้เขาพ้นจากฝันร้าย (I'm putting him out of his misery.)
คอบบ์: อย่า อย่า อย่า!!! (DON'T DO THAT!) (ผลักอีมส์ไปติดรถ) อย่ายิงเขา (Don't do that.)
อีมส์: เขากำลังทรมาน ฉันก็แค่ช่วยเขา (He's in agony. I'm waking him up.)
คอบบ์: ไม่ เขาจะไม่ตื่น (No. It won't wake him up.)
อีมส์: หมายความว่าไง ไม่ตื่น ถ้าเราตายในความฝัน เราจะตื่น (What do you mean "it won't wake him up"? If we die in a dream, we wake up.)
ยูซุป: ไม่ใช่ในฝันนี้ (Not from this.) (ทุกคนมองมาที่เขา) ยาแรงเกินกว่าจะตื่นด้วยวิธีนี้ได้ (We're too heavily sedated to wake up that way.)
อีมส์: แล้วจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเราตาย? (So, what happens when we die?)
คอบบ์: ดิ่งลง ห้วงนรก (We drop into Limbo.)
อาร์เธอร์: (โกรธ) นายพูดจริงน่ะ? (Are you serious!?)
แอรีแอดนี: นรกไหน (Limbo?)
อาร์เธอร์: พื้นที่ร้างในความฝัน (Unconstructed dream space.)
แอรีแอดนี: แล้วจะมีอะไรอยู่ในนั้น (Well, what the hell is down there?)
อาร์เธอร์: ไม่มีอะไรอยู่เลย นอกจากจิตใต้สำนึกที่เวิ้งว้าง นอกจากจะมีสิ่งที่ผู้ร่วมแชร์ความฝันเคยติดอยู่มาก่อน แล้วในกรณีนี้ ก็คือนาย (พูดถึงคอบบ์) (Just raw, infinite subconscious. Nothing is down there. Except whatever might have been left behind by whoever's sharing the dream who was trapped there before. Which in our case, is just you.)
แอรีแอดนี: แล้วเราจะติดอยู่นานแค่ไหน? (But how long could we be stuck there?)
ยูซุป?: ไม่ต้องคิดที่จะหนีไปไหนเลยนะ ต้องจนกว่ายาจะหมดฤทธิ์ (You can't even think about waking up until-)
อีมส์: (ตะคอก) นานแค่ไหนล่ะ ยูซุป !? (How long!?)
ยูซุป?: เป็น 10 ปีหรือตลอดไป ฉันไม่รู้! (Decades! It could be infinite! I don't know!) (พูดถึงคอบบ์) ถามเขาดูสิ เขาเคยติดอยู่มาก่อน (Ask him, he's the one who's been there!)

[ไซโตะถูกพยุงขึ้นบันไดไป]

อีมส์: เยี่ยม (Great.) (พูดกับคอบบ์) ขอบใจ ตอนนี้เราติดอยู่ในจิตของฟิชเชอร์ ต่อสู้กับกองกำลังของเขา แล้วถ้าเราตาย เราจะนอนเน่าจนสมองเละเป็นไข่ตุ๋น หืม? (Thank you. So, now we're in Fischer's mind battling his own private army. And, if we get killed, we'll all be lost in Limbo until our brains turn to scrambled egg. Hm?)

[คอปป์ไม่พูดอะไรแล้วเดินหนีไป]

อาร์เธอร์: นายรู้ว่ามีความเสี่ยงนะ แต่นายไม่บอกเรา (So, you knew about these risks and you didn't tell us?)
คอปป์: มันจะไม่มีความเสี่ยง ถ้าเราไม่เจอเข้ากับกองทัพติดอาวุธนั่น (There weren't meant to be any risks. I didn't know we'd be dealing with a load of gunfire.)
อาร์เธอร์: You had no right.
คอปป์: This is the only way to go three layers deep.
อาร์เธอร์: (หันไปทางยูซุป) แล้วนาย ก็รู้มาตลอดใช่ไหม (And you! You knew about this and went along with it?)
ยูซุป?: (ผายมือไปทางคอบบ์) ฉันไว้ใจเขา (I trusted him!)
อาร์เธอร์: ไว้ใจหรอ เขาบอกเขาจะให้ครึ่งหนึ่งล่ะ (You trusted him? When he promised you half his share?)
ยูซุป?: No! His whole share. Besides, he said he'd done it before.
อาร์เธอร์: What, with มอล? Because that worked so good?!
คอปป์: It had nothing to do with you. I did what I had to to get back to my children.
[ฟิชเชอร์ and "บราวนิ่ง" are speaking after being kidnapped]
"บราวนิ่ง": Those bastards have been at me for two days. They have someone with access to your father's office and they're trying to open his safe. They thought I'd know the combination but I don't know it.
ฟิชเชอร์: Well, neither do I.
"บราวนิ่ง": What? Maurice (ฟิชเชอร์'s father) told me that when he passed, you'd be the only one able to open it!
ฟิชเชอร์: No, he never gave me any combination.
"บราวนิ่ง": Well, maybe he did. Maybe you just didn't know it was a combination.
ฟิชเชอร์: Well, what, then?
"บราวนิ่ง": I don't know, some meaningful combination of numbers based on your experiences with Maurice.
ฟิชเชอร์: (laughing) We, um..., we didn't have many "meaningful" experiences together.
"บราวนิ่ง": Perhaps after your mother died.
ฟิชเชอร์: (sighs) After my mother died, you know what he told me? "Robert, there's really nothing to be said."
"บราวนิ่ง": Well, he was bad with emotion.
ฟิชเชอร์: (upset) ผมเพิ่ง 11 เองนะ ลุงปีเตอร์ (I was eleven.)
[คอบบ์ขึ้นลิฟต์ไปกับแอรีแอดเน่ ในห้วงนรก (ความฝันชั้นที่ลึกที่สุด)]

[แก้ไข] สโลแกน

  • Your Mind is The Scene of The Crime.
  • The Dream is Real.

[แก้ไข] External links

w
วิกิพีเดีย มีบทความเกี่ยวกับ
รับข้อมูลจาก "http://th.wikiquote.org/w/index.php?title=จิตพิฆาตโลก&oldid=8855"
เครื่องมือส่วนตัว

สิ่งที่แตกต่าง
การกระทำ
ป้ายบอกทาง
เครื่องมือเพิ่ม
ในภาษาอื่น