ยุคชุนชิว

จาก วิกิคำคม
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
w
วิกิพีเดีย มีบทความเกี่ยวกับ

ยุคชุนชิว (แปลว่า ยุคฤดูใบไม้ผลิและใบไม้ร่วง หรือ ฤดูวสันต์และฤดูสารท ภาษาอังกฤษ: Spring and Autumn Period, ภาษาจีน: 春秋時代, พินอิน: Chūnqiū Shídài) ยุคสมัยหนึ่งกินระยะเวลาประมาณ 770 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 453 ปีก่อนคริสต์ศักราช (บางข้อมูลถือ 365 ปีก่อนคริสต์ศักราช – 482 ปีก่อนคริสต์ศักราช) เป็นยุคหนึ่งในราชวงศ์โจว ราชวงศ์ที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์จีน นับเป็นยุคสมัยที่ได้รับการกล่าวขานอย่างมากในแง่ต่าง ๆ เนื่องจากเป็นยุคที่นครรัฐแต่ละรัฐรบด้วยด้วยกลอุบายที่แยบยล ก่อให้เกิดเป็นตำนานและเรื่องเล่าขานมากมายจนปัจจุบัน และเป็นต้นเรื่องที่ทำให้เกิดวรรณคดีจีนเรื่องสำคัญอีกเรื่อง คือ เลียดก๊ก ซึ่งการรบในยุคเลียดก๊กนั้นหลายเรื่องได้ถูกอ้างอิงในสามก๊กที่เกิดหลังจากนี้อีกหกร้อยปีต่อมา

อีกแง่หนึ่ง เป็นยุคที่นักปราชญ์บัณฑิตแต่ละสาขาได้ถือกำเนิดและมีชีวิตอยู่ ซึ่งได้แต่งตำราหรือคำสอนต่าง ๆ ที่ตกทอดมาจนถึงปัจจุบัน เช่น ขงจื๊อ, เล่าจื๊อ, เม่งจื๊อ, ม่อจื๊อ เป็นต้น ในส่วนของปราชญ์แห่งสงคราม ก็คือ ซุนวู นั่นเอง

นอนฟางชิมดีขม[แก้ไข]

สำนวนนี้เกิดในยุคชุนชิว เป็นยุคที่รัฐต่างๆ ต่างทำสงครามกัน ซึ่งประวัติศาสตร์จีนช่วงนี้ มีบุคคลบุคคลที่มีชื่อเสียงในยุคนี้ 2 คน คือ เยว่อ๋องโกวเจี้ยน และ อู๋อ๋องฟูไช ทั้ง 2 ได้ทำสงครามระหว่างรัฐกัน โดยเยว่อ๋องโกวเจี้ยน รบแพ้อู๋อ๋องฟูไช และถูกจับตัวไปเป็นเชลยอยู่ 3 ปี เมื่อได้รับการปล่อยตัวเป็นอิสระ โกวเจี้ยนได้เริ่มวางแผนแก้แค้นทันที และเพื่อไม่ให้ลืมความแค้นในสมัยที่เคยตกเป็นเชลย เยว่อ๋องโกวเจี้ยนจึงได้ปูที่นอนด้วยฟางเหมือนช่วงที่นอนในคุก และแขวนดีขมไว้ปลายที่นอน ก่อนนอนก็จะชิมน้ำดีขม ๆ เป็นการเตือนตัวเองไม่ให้ลืมความแค้น จนกลายเป็นสำนวน "นอนฟางชิมดีขม" จากนั้นก็พัฒนารัฐเยว่ขึ้นแบบเงียบ ๆ จนโกวเจี้ยนก็ยกทัพมาตีรัฐอู๋ได้สำเร็จ

ความหมาย

เป็นสำนวน เตือนตนเพื่อไม่ให้ลืมการใหญ่