สนธิ ลิ้มทองกุล
จาก Wikiquote
"ทำไมจะต้องให้รัฐบาลหรือไอ้อุตสาหกรรมหรือใครก็ตาม มากำหนดว่าปีหน้าอุตสาหกรรมจะโตกี่เปอร์เซนต์ ๆ ๆ ประชาชนจะใช้ไฟกี่เปอร์เซนต์ แล้วก็บอกการไฟฟ้าฝ่ายผลิตฯว่าคุณไปหาไฟมา ทำให้การไฟฟ้าฝ่ายผลิตต้องไปสร้างเขื่อน ไปสร้างโรงงานปั่นไฟ ไปซื้อแก๊สจากพม่า ไปซื้อไฟฟ้าจากเขื่อนน้ำงึม น้ำเทิน จากลาว เพียงเพื่อให้อุตสาหกรรมมันเจริญเติบโตต่อไป ทำไมเราไม่มองในมุมกลับโดยใช้ปัญญาของเรา เศรษฐกิจพอเพียง มองในมุมกลับว่าทรัพยากรในประเทศไทยของเรานั้นที่ผลิตไฟฟ้า ผลิตได้สูงสุดโดยที่ไม่ต้องไปซื้อจากใคร ผลิตได้แค่ไหน สมมุติว่า 100 เปอร์เซนต์ 100 ส่วน เราก็ลดลงมาเหลือ 70 ส่วน แปลว่าอะไร แปลว่าเหมือนเครื่องยนต์ ถ้าวิ่งได้สูงสุด 100 กิโลเมตร เราคงไม่วิ่งถึง 100 กิโลเมตรตลอดเวลา เพราะเครื่องมันพัง เราก็วิ่งแค่ 70 กิโล แล้วเราก็เอา 70 ส่วนนั้นเป็นตัวตั้ง เราก็บอกทุกคนในสังคม บอกว่าประเทศไทยผลิตไฟได้ไม่เกิน 70 นะ คุณจะทำอะไร คุณตั้งอยู่บนพื้นฐานของ 70 ส่วนที่เราผลิตได้ อัตตาหิ อัตโนนาโถ เรารู้ทันที เราไม่ต้องไปซื้อน้ำมันมาเติม เรารู้ว่าสุดท้ายเรามีอยู่แค่นี้ก็อยู่อย่างมีความสุข...
"ก็อาจจะถึงเวลาที่เราจะบอกว่า ถ้าอย่างนั้นบางครั้งประเทศไทยไม่ควรจะเป็นประเทศอุตสาหกรรม ควรจะเป็นส่วนผสมอุตสาหกรรมบ้างเกษตรกรรมบ้างบริการบ้าง สังคมไทยควรจะเป็นอุตสาหกรรมบริการ อุตสาหกรรมที่ใช้การบริการ ใช้ความสามารถของคนไทย ใช้ยิ้มสยามที่คนเขาชอบ ใช้ฝีไม้ลายมือที่ละเอียดในการแกะเทียน ในการแกะน้ำแข็ง ใช้ความสามารถในการสร้างมูลค่าเพิ่ม ไม่ใช่เป็นอุตสาหกรรมที่ต้องมีอุตสาหกรรมเหล็ก ต้องมีอุตสาหกรรมทำท่อประปา ต้องมีอุตสาหกรรมทำรถยนต์ แล้วพออีก 10 ปีเขาไม่ใช้รถยนต์ก็ต้องเปลี่ยนเป็นอีกอุตสาหกรรมหนึ่ง...อีกอุตสาหกรรมหนึ่ง...อีกอุตสาหกรรมหนึ่ง เรามีอีสเทิร์นซีบอร์ด เราไปภูมิใจว่าเรามีอุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัล ตั้งอยู่ริมทะเลที่ระยอง แต่เราได้ทำร้ายทำลายอ่าวไทยไปจนพังพินาศฉิบหายหมด อีกไม่เกิน 10-20 ปี ไอ้อุตสาหกรรมปิโตรเคมีกัลมันก็ต้องเจ๊ง มันก็ต้องเปลี่ยนเป็นอีกอุตสาหกรรมหนึ่ง แล้วทะเลเราหายไปไหน กุ้ง หอย ปู ปลา ความสงบสุขของชาวบ้าน ความสวยงาม แทนที่มันจะขยับขยายอุตสาหกรรมเข้าไปในพื้นที่ข้างในสัก 100 กิโลเมตร แล้วมันก็สร้างทางรถไฟคู่ขนาน ถนน 16 เลน เพื่อขนส่งของของมันไปที่ท่าเรือแหลมฉบัง เราก็ยังเก็บอ่าวไทยไว้ได้ มันไม่ทำเพราะอะไร เพราะว่าทุนมันมุ่งแต่กำไร ข้าราชการ นักการเมือง มันฉ้อฉล ความจริงมันก็ทำได้ แต่มันไม่ทำ..."
28 ตุลาคม พ.ศ. 2548 ที่หอประชุมใหญ่ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
