ลักษณวงศ์

จาก วิกิคำคม
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ลักษณวงศ์ เป็นนิทานคำกลอน เรื่องจักร ๆ วงศ์ ๆ ประพันธ์โดย สุนทรภู่ สันนิษฐานว่ามีสำนวนของผู้อื่นแต่งเติม สำนวนกลอนบางตอนคล้ายกับดัดแปลงมาจากเรื่อง โคบุตร

คำสอน[แก้ไข]

ส.๑. พอสิ้นแสงสุริยาในอากาศ ก็โอภาสจันทร์แจ่มจำรัสฉาย น้ำค้างโรยโปรยปรายกระจายพราย พระพายชายพัดเชยรำเพยพาน

เสาวคนธ์หล่นโรยมารื่นรื่น เจ้าพลิกฟื้นวรองค์น่าสงสาร ไม่เห็นองค์มารดายุพาพาล ยิ่งแดดาลเดือดดิ้นอยู่โดยเดียว


๒. สุนทรภู่ครูกลอนสอนนิทาน  หญิงล้างผลาญผู้ชายง่ายนักหนา แค่ชักชวนยวนใจใช้เจตนา  เป็นชายาชายไวได้ครอบครอง


๓. ใช้เสน่ห์เล่ห์กลทุกหนไป  ล่อให้ใครเข่นฆ่ามาสนอง ชายใดหลงปลงใจไม่หมั่นตรอง  ต้องทนหมองหม่นจิตคิดเสียใจ


๔. นางยี่สุ่นครุ่นคิดจิตประสงค์  ลักษณวงศ์รักเกสรอ้อนไม่ไหว ด้วยความหึงตะบึงงอนร้อนดั่งไฟ  แอบใส่ไคล้พระองค์ให้หลงนาง


๕. ลักษณวงศ์หลงยี่สุ่นเลิกครุ่นคิด  โดนจริตมารยาจนฟ้าสาง สั่งประหารผลาญเกสรรอนแรมทาง  ตายอ้างว้างเหว่ว้าน่าอดสู

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้ไข]

w
วิกิพีเดีย มีบทความเกี่ยวกับ